മരത്തിൻ മുകളിൽ കൊമ്പിൻ തുമ്പിൽ ഒരു കൂടുണ്ടു പാടം മുഴുവൻ കാക്കുന്ന രാവിലെ തന്നെ അതിൽ കിടന്നു കരയുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളെ കണ്ടു മനസ്സു തകർന്നു.
ജരിതയും മക്കളും (Jarithayum Makkalum) എന്ന കവിത മലയാള സാഹിത്യത്തിലെ വളരെ പ്രശസ്തമായ ഒരു കൃതിയാണ്. മഹാഭാരതത്തിലെ പക്ഷിരൂപം പൂണ്ട ഒരു അമ്മയുടെയും അവളുടെ മക്കളുടെയും അതിജീവനത്തിന്റെ കഥയാണിത്.
നിങ്ങളുടെ താല്പര്യം എന്താണെന്ന് അറിയിച്ചാൽ കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾ നൽകുന്നതാണ്!
This public link is valid for 7 days and shares a thread, including any personal information you added. This link or copies made by others cannot be deleted. If you share with third parties, their policies apply. Can’t copy the link right now. Try again later. If you share with third parties, their policies apply
The poem's lyrics are a powerful indictment of the social and economic systems that perpetuate inequality and injustice. The poet's use of imagery and metaphor creates a sense of urgency and outrage, highlighting the need for collective action to bring about change.
Charithrathinte thaalil korthaliza Enne malayaalam ezhuthithiri Pookalum ponmalarum varum varunna Velaakalum manassil theliyum
പി. കുഞ്ഞിരാമൻ നായർ (P. Kunhiraman Nair) നിൻ മക്കളെ വിടൂ
"ജരിതേ, നിൻ മക്കളെ വിടൂ," എന്നു മന്ദപാലൻ പാറി വന്നു. "ലപിതയോടൊത്തു ഞാൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ പോകുന്നു - വരുന്നോ നീ?" ജരിത ചോദിച്ചു: "എന്റെ മക്കൾ കത്തുമ്പോൾ, ഞാൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ? പോകൂ, തോൽവിയേൽക്കാത്ത മന്ദപാലാ, നീ ലപിതയോടും."
(Intro – The forest fire begins)
The poem ends with a message of hope and renewal. The poet expresses a desire for the Malayalam language and culture to continue to thrive and flourish. If you share with third parties
Quora: Khandava Daha Discussion (Discussion on the forest fire) Share public link
If you need the text for scholarly work, contact the author directly (Instagram DM) for permission; most poets in this community are happy to grant limited‑use rights for educational or analytical purposes.
ഇതിലെ പ്രധാന കഥാപാത്രങ്ങളായ ജരിതയും, മന്ദപാലനും, അവരുടെ നാല് കുഞ്ഞുങ്ങളും, കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ഉപദേശപ്രകാരം അവരെ ഉപേക്ഷിച്ച് എലിയുടെ മാളത്തിൽ അഭയം പ്രാപിക്കുന്ന പക്ഷിയുടെ അവസ്ഥയുമെല്ലാം ഹൃദയസ്പർശിയാണ് [1.1]. [1.1]